Our Daily Bread

Greetings!

Hello you! Yes, you! :) You're here on my page and yes, you will know me... maybe just a glimpse of me but since you're here, you can already see a part of who I am. I welcome you to my blogging world and I'm happy to have you here!

Thanks for dropping by!

Love to all!

Sunday, January 30, 2011

Neick

-- Found this blog post in my FS account from year 2009. Hmm, decided to post it here 'coz I suddenly had the feeling of wanting to be in this certain place again. I miss this place. A place where I can be still and be at peace. Well, if ever the time comes that I could come back home, in the Philippines (Davao City specifically), I will definitely go to this place again. :)

-----
July 13, 2009

The sun is not shining outside and it made me think it’s gonna rain this day. though I have that thought inside my head, still it hasn’t gave me enough reason not to continue my plan for this day. I wanna be alone… again. Alone to think. Alone to write. Alone to cry and if I can, to shout real loud to say what I feel.

And so, I am now here in this certain place where I go whenever I wanna be alone. Actually before, I am not the only one going in this place. I have ‘him’ with me, but since ‘he’ left, now is my third time going here alone. I am here now not because I want to reminisce those times when ‘we’ usually go here and have ‘our’ serious talk about things. I know that I am here because this place is solemn and I can say that I can be with myself more. I can hear the chirping birds, I can feel the blowing wind, I can see these fine green trees and grass around, and most of all, I can feel the beating of my heart and could say that I’m alive and at peace even just for a short span of time.

But i couldn’t deny it. One of the reason why I’m here is because I’m bothered still. I wouldn’t be here if I’m not, right? My mind is battling with my heart and as usual, they don’t meet. I hate it! Yet, I am happy knowing that I am frighting. Particularly, my mind is fighting what this stupid heart feels.

After EVERYTHING that happened to ‘us’, from the time I was left behind to the first encounter after that and that serious talk, I MUST ALWAYS remember this principle,

“MIND OVER HEART.”

This is what I must do.

Friday, January 21, 2011

Nuwebe

Anong buwan na nga ba? Enero na nga pala.. Bagong taon (2011). Unang blog ko dito sa blog site ko. Ang tagal ko ng gustong mag-blog dito. Di ko lang alam kung ano dapat isulat o sabihin sa sobrang dami. Ang hirap.. Mahirap ipunin lahat at ilagay sa isang blog lang lahat-lahat ng naramdaman at nararamdaman ko. Ang dami ng nangyari mula nung huli akong nag-blog dito.. Sobrang daming emosyon, maraming masasayang sandali, at sobrang dami ding pagluha. Oo nga naman, parte yun ng lahat ng kylangan kong pagdaanan. Nahirapan ako.. Sobrang hirap. Pero sobrang ganda din dahil sobrang buti ng May Likha Sa Akin. Sobrang mahal Nya ko kaya eto parin ako't nagbo-blog ngayon. (sobrang tagalog ko lang ngayon haha)

Pero, walang halong biro, nakaya ko lahat! At makakaya ko pa.

At bakit nga ba naging 'Nuwebe'? Aba, eh.. Subukan nating magbilang pabalik. Bilangin natin ang buwan pabalik.. Ano nga bang mga nangyare nun? Teka lang.. Ayos na ba 'kong magkwento tungkol dito? Preno muna.. Iisipin ko. Pakikiramdaman ko sarili ko...

(hingang malalim)

Eto na.. Ok naman. Mejo ready akong magkwento ng konte..

Abril nung nakaraang taon. Buwan ng sobrang paghihirap ng damdamin. Bakit? Aba, eh.. Na biyak lang naman ang puso ko.. Ulit. Pambihira nga naman. Paulit-ulit na nga talaga. Naiisip ko parin yung mga nangyare. Grabe lang. Na-i-imagine ko sa isip ko ngayon kung gano kahirap yun! Pero bumubuti na ko ngayon. Kasi naaalala ko man yun, pero 'di na kasing sakit gaya ng dati. Oo, aamiin ko.. Masakit parin. Pero 'di na ganun katindi gaya ng dati. Kapagka ang puso nga naman ang nabiyak at nadurog.. Naku! Malaking problema! Pero problema nga ba? Malamang oo, dahil dala-dala ko parin ngayon ang memorya ng lahat ng nangyare. Siguro kung ikwe-kwento ko lahat eh hahaba talaga 'to.. Na as in, mahaba. Pero, hindi nga, masaya ako dahil nakaya ko yun. Masayang malaman na kaya mo palang mawala sa 'yo yung akala mo dati hindi mo kayang mawala sa'yo, at oo, proud ako sa sarili ko! At alam ko yung Nasa Taas, proud na proud din sa 'kin syempre. Alam ko kasi Sya yung kasangga ko nun eh. Sa sobrang pagmamahal Nya sa 'kin.. Eh kinaylangan Nya 'kong batukan na sobrang lakas para mata-uhan daw ako! Naku! Kung mambatok nga naman Sya oh.. Delikado. Pero naman.. Eto ako ngayon. Nakatayo na ulit at mas matindi pa ang kapit sa Kanya. Oh db? Bonggang-bongga lang?

Ang Panginoon, alam kung kelan dapat ibigay sa'yo ang mga bagay na sobrang hirap na pakiramdam mo 'di mo kakayanin sa sobrang hirap at sakit, pero alam na alam Nyang ito yung magiging hakbang para maging matatag ka't kumapit pa ng husto sa Kanya. At eto na.. Nakangiti ako ngayon. :) Salamat sa Kanya.

So, ano na nga? Tatlong buwan nalang isang taon na. Anong pakiramdam kaya ang babalik sa akin? O ano kayang mararamdaman ko pagdating nun? Alamin nalang natin. Nasa dalawang bagay lang yan eh -- kung masayang-masaya ako o iiyak lang buong araw/gabi. Pero malamang din, yung dalawa diba? Hmmm. Na-curious tuloy ako. Pero kahit ano pamang emosyon o pakiramdam meron ako pagdating nun.. Isa lang ang alam ko at sigurado ako -- kasama ko parin Sya at nakahawak parin ako sa Kanya. Yun ang pinakamagandang bagay na ilu-look forward ko.

So pa'no? Mag-e-mote muna 'ko ng konte. Konte lang naman eh.. And sa Kanya parin ako mag-e-emote syempre.

Babalikan ko nalang mga nasabi't sinulat ko dito pagdating ng araw na yun na nag-isang taon na.